И днес денят приключва.
Бавно прибира шума си, разговорите, срещите, малките ядове и онези няколко хубави минути, които може би дори не сме забелязали.
И предава последните си светлинки на залязващото слънце.
След малко ще кажем:
„Мина още един ден.“
Само че той не просто е минал.
С него и ние сме станали с един ден по-възрастни.
Дали сме станали и с един ден по-мъдри — това вече е съвсем друг въпрос.
Защото времето има един особен навик — върви, независимо дали сме разбрали нещо от него.
Днес сме бързали.
Ядосвали сме се.
Чакали сме.
Отлагали сме.
Смеели сме се.
Може би сме казали нещо, което не е трябвало. Или сме премълчали точно онова, което е трябвало да кажем.
И през цялото това време сме правили нещо толкова обикновено, че почти никога не го забелязваме.
Дишали сме.
Стотици, хиляди вдишвания.
Без да ги броим.
Без да им благодарим.
Без дори да си помислим колко безценна привилегия е всяко следващо.
Приемаме утрешния ден почти като обещание.
Правим планове за него. Оставяме думи за утре. Прегръдки за после. Телефонни обаждания „като имаме време“. Срещи „някой ден“.
А истината е, че животът никога не ни е обещавал утре.
Дал ни е днес.
Тези няколко часа между изгрева и залеза.
И може би въпросът в края на деня не е колко неща сме успели да отметнем.
А дали сме успели поне за миг да бъдем в собствения си живот.
Да видим човека срещу нас.
Да чуем нечий смях.
Да усетим вятъра.
Да кажем „обичам те“, докато има кой да го чуе.
Да простим нещо дребно.
Да се засмеем на нещо глупаво.
Да благодарим — не непременно на глас.
Просто да осъзнаем:
Бях тук. Имах още един ден. И го живях.
След малко слънцето ще се скрие и този 6 септември никога повече няма да се повтори.
Ще има други недели. Други залези. Други септемврийски вечери.
Но точно този ден — никога.
Затова, преди да го изпратим, може би си струва да му благодарим.
За хората, които още са до нас.
За онези, които днес ни накараха да се усмихнем.
За малките неща, които сме приели за даденост.
И най-вече за онези хиляди вдишвания, които направихме, без дори да ги забележим.
Да, днес остаряхме с още един ден.
Дали поумняхме — ще видим.
Но тази вечер сме тук.
И понякога това е напълно достатъчна причина да бъдем благодарни.
Лека вечер от SaYa.
SaYa 
Bir gün daha sona eriyor…
Bugün de gün bitiyor.
Yavaş yavaş seslerini, konuşmalarını, karşılaşmalarını, küçük öfkelerini ve belki de farkına bile varmadığımız o birkaç güzel dakikayı toplayıp gidiyor.
Ve son ışıklarını, batmakta olan güneşe teslim ediyor.
Birazdan diyeceğiz ki:
“Bir gün daha geçti.”
Ama aslında sadece gün geçmedi.
Onunla birlikte biz de bir gün daha yaşlandık.
Peki bir gün daha akıllandık mı? İşte o tamamen başka bir mesele.
Çünkü zamanın tuhaf bir huyu var — biz ondan bir şey anlayalım ya da anlamayalım, o yürümeye devam ediyor.
Bugün koşturduk.
Sinirlendik.
Bekledik.
Erteledik.
Güldük.
Belki söylemememiz gereken bir şey söyledik. Ya da tam söylememiz gereken şeyi sustuk.
Ve bütün bunlar olurken öylesine sıradan bir şey yaptık ki, neredeyse hiç fark etmedik.
Nefes aldık.
Yüzlerce, binlerce nefes…
Saymadan.
Şükretmeden.
Bir sonraki nefesin ne kadar kıymetli olduğunu düşünmeden.
Yarını neredeyse bize verilmiş bir söz gibi kabul ediyoruz.
Yarın için planlar yapıyoruz. Söyleyeceklerimizi yarına bırakıyoruz. Sarılmaları sonraya. Telefonları “vaktimiz olduğunda” açmaya. Buluşmaları “bir gün”e…
Oysa hayat bize yarını hiçbir zaman vaat etmedi.
Bize bugünü verdi.
Gün doğumuyla gün batımı arasındaki şu birkaç saati.
Belki de günün sonunda kendimize sormamız gereken şey, yapılacaklar listesinden kaç maddeyi sildiğimiz değildir.
Belki asıl soru, en azından bir anlığına kendi hayatımızın içinde gerçekten var olabildik mi?
Karşımızdaki insanı gerçekten gördük mü?
Birinin kahkahasını duyduk mu?
Rüzgârı hissettik mi?
Duyacak biri varken “Seni seviyorum” diyebildik mi?
Küçük bir şeyi affedebildik mi?
Saçma bir şeye kahkaha atabildik mi?
Belki sesli değil ama içimizden şükredebildik mi?
Sadece şunu fark edebilmek:
Buradaydım. Bir günüm daha vardı. Ve onu yaşadım.
Birazdan güneş batacak ve bu 6 Eylül bir daha asla yaşanmayacak.
Başka pazarlar olacak. Başka gün batımları. Başka eylül akşamları…
Ama tam olarak bu gün — bir daha hiç olmayacak.
Bu yüzden onu uğurlamadan önce belki de teşekkür etmeye değer.
Hâlâ yanımızda olan insanlara.
Bugün yüzümüzü güldürenlere.
Varlığını sıradan kabul ettiğimiz küçük şeylere.
Ve en çok da gün boyunca hiç fark etmeden aldığımız o binlerce nefese…
Evet, bugün bir gün daha yaşlandık.
Akıllandık mı? Onu zaman gösterecek.
Ama bu akşam hâlâ buradayız.
Ve bazen yalnızca bu bile şükretmek için yeterli bir sebeptir.
SaYa’dan iyi akşamlar.
SaYa
Leave a Reply