Има един ден, в който човечеството е решило почти всичките си проблеми.
Утре.
Утре започваме диета.
Утре подреждаме гардероба.
Утре ще се обадим на онзи човек.
Утре ще оправим чекмеджето, което от три години се затваря само с ритник.
Утре започваме да спестяваме.
Утре ще си лягаме по-рано.
Изобщо утрешната ни версия е забележителен човек.
Организирана.
Дисциплинирана.
Мотивирана.
Става рано.
Не отлага нищо.
Жалко само, че никой никога не я е виждал. 
Защото идва утре, отваряме очи и…
Пак е днес.
А онова „утре“, на което възлагахме такива надежди, най-нагло се е преместило с още 24 часа напред.
Но абсолютният шампион си остава:
„От понеделник започвам.“
Защо точно понеделник?
Какво очакваме да се случи през нощта срещу понеделник?
Ще се събудим с нов характер?
Ще ни инсталират самодисциплина, докато спим?
Ще дойде човек от общината да прибере шоколада?
Не.
Просто понеделник е достатъчно далеч, за да сме много смели в обещанията си.
После идват първо число на месеца, Нова година и великият братовчед на „утре“:
„Като се поуспокоят нещата…“
Нещата никога не се поуспокояват.
Те просто сменят имената си.
Днес е работата.
Утре са сметките.
После някой звъни.
Нещо се чупи.
Някой иска нещо.
И докато чакаме идеалния момент, животът най-безцеремонно си върви без него.
Може би затова понякога най-опасната дума не е „никога“.
А „утре“.
Защото „никога“ поне е честно.
А „утре“ ни позволява да си мислим, че не сме се отказали.
Само сме отложили.
Та ако има нещо малко, което отдавна чака своето „утре“ — направи го днес.
Ако пък е гардеробът…
Спокойно. Няма нужда чак толкова да се вживяваме в статията. 
SaYa 
Yarın yaparım – haftanın en yoğun günü 
İnsanlığın neredeyse bütün sorunlarını çözdüğü bir gün var.
Yarın.
Yarın diyete başlarız.
Yarın gardırobu düzenleriz.
Yarın o kişiyi ararız.
Üç yıldır ancak tekmeyle kapanan çekmeceyi yarın tamir ederiz.
Yarın para biriktirmeye başlarız.
Yarın daha erken yatarız.
Kısacası yarınki hâlimiz olağanüstü biri.
Düzenli.
Disiplinli.
Motivasyonu yüksek.
Erken kalkıyor.
Hiçbir şeyi ertelemiyor.
Tek sorun, onu bugüne kadar kimsenin görmemiş olması.
Çünkü yarın geliyor, gözümüzü açıyoruz ve…
Yine bugün.
Bunca umut bağladığımız o “yarın” da utanmadan 24 saat daha ileriye taşınmış oluyor.
Ama bu işin tartışmasız şampiyonu hâlâ şu:
“Pazartesi başlıyorum.”
Neden özellikle pazartesi?
Pazar gecesiyle pazartesi sabahı arasında ne olmasını bekliyoruz?
Yeni bir karakterle mi uyanacağız?
Biz uyurken disiplin güncellemesi mi yüklenecek?
Belediyeden biri gelip çikolatayı mı toplayacak?
Hayır.
Pazartesi sadece, verdiğimiz sözlerde çok cesur olabilmemiz için yeterince uzakta.
Sonra ayın biri gelir, yılbaşı gelir ve “yarın”ın meşhur kuzeni sahneye çıkar:
“Şu işler biraz sakinleşsin…”
İşler hiçbir zaman sakinleşmez.
Sadece isim değiştirirler.
Bugün iş.
Yarın faturalar.
Sonra biri arar.
Bir şey bozulur.
Birinin bir şeye ihtiyacı çıkar.
Biz o mükemmel zamanı beklerken hayat da gayet rahat bir şekilde onsuz devam eder.
Belki de bu yüzden bazen en tehlikeli kelime “asla” değildir.
“Yarın”dır.
Çünkü “asla” en azından dürüsttür.
“Yarın” ise vazgeçmediğimize inanmamıza izin verir.
Sadece ertelemişizdir.
O yüzden uzun zamandır kendi “yarın”ını bekleyen küçük bir şey varsa, bugün yap.
Ama konu gardıropsa…
Sakin ol. Yazıyı da bu kadar ciddiye almaya gerek yok.
SaYa
Leave a Reply